از دیدگاه شعرا, مولودی، مدایح و مراثی

اشعار شهادت امام صادق (ع) – آسمان است و زمین دور سرش می‌گردد

آسمان است و زمین دور سرش می‌گردد
آفتاب است و قمر خاک درش می‌گردد

این قد و قامت افتاده درخت طوبی است
این محاسن به خدا آبروی دین خداست

این حرم خانهٔ زهراست مسوزانیدش
این حسینیهٔ دنیاست مسوزانیدش

شعله پشت حرم فاطمه‌زاده نبرید
پسر فاطمه را پای پیاده نبرید

آی مردم بگذارید عبا بردارد
پیرمرد است و خمیده است عصا بردارد

ببریدش، ببرید از وسط مردم نه
هر چه خواهید بیارید ولی هیزم نه

بگذارید لبش یاد پیمبر بکند
وسط شعله کمی مادر مادر بکند

از مسیری ببریدش که تماشا نشود
چشمی از این در و همسایه به او وا نشود

اصلاً این مرد مگر پای دویدن دارد؟
پیرمردی که خمیده است کشیدن دارد؟!

شعلهٔ تازه به چشمان غمینش نزنید
آسمان است و در این کوچه زمینش نزنید

شاید این کوچه‌‌ همان کوچهٔ زهرا باشد
شاید آن کوچهٔ باریک همین جا باشد

شاید این کوچه‌‌ همان جاست که زهرا اُفتاد
گر چه هم دست به دیوار شد اما اُفتاد

این قبیله همگی بوی پیمبر دارند
در حسینیهٔ خود روضهٔ مادر دارند

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *