از دیدگاه شعرا, مولودی، مدایح و مراثی

اشعار شهادت امام صادق (ع) – اگر چه عاشقی نالایقم من

اگر چه عاشقی نالایقم من
مرید محض قال الصادقم من

دل ما لایق هر برتری شد
چو دینش دین حق جعفری شد

چو گویم ذکر اهل بیت مولا
شود دلشاد از من قلب زهرا

نمایم شادی قلبش مکرر
چو گویم از رئیس شیعه جعفر

ز شهری می گذشت آن بی قرینه
میان مکه و شهر مدینه

میان کوچه ها آن ماه می رفت
عجب مانند حیدر راه می رفت

زمین زیر قدومش مفتخر بود
زمان غرق گل خیر البشر بود

به دور شمس رویش همچو اختر
همه اصحاب و شاگردان جعفر

ملائک جملگی در بین راهش
همه در التماس یک نگاهش

رسد آن معدن نور و تجلی
میان راه در کوئی به طفلی

به کوچه کودک خرد سیه روی
به بازی بود با بازیچه گوی

به سوی طفل عاشق گشت راهی
به رخسارش نمود از دل نگاهی

گرفت از دست طفل آن گوی کوچک
تعجب کرد از این کار کودک

نگاهی کرد بر رخسار صادق
چو بلبل خیره شد او بر شقایق

گل زهرا سوالی کرد از او
الا ای نونهال پاک بر گو

عزیزم بیشتر از والدینت
ز که داری به قلب خود محبت

جواب آمد سوالت قلب برد
به زخمم باز هم اینک نمک خورد

منم دلداده یار غریبی
که از او نیست چشمم را نصیبی

دلم را برده و دلتنگ هستم
ز بوی باده‌اش از دور مستم

همیشه گفته ام هرشب به مادر
بگو قصه مرا از وصف جعفر

اگر چه گفته ام هر شب به بابا
ببر طفلت به سوی پور زهرا

ولی داغش نهان دارم به سینه
نبرده او مرا سوی مدینه

چو بشنید این سخن از طفل عاشق
ز دیده ژاله جاری کرد صادق

درون جام کودک پر عسل کرد
ز رافت طفل کوچک را را بغل کرد

بفرمود او به یارانش پیامی
بدین مضمون فرموده کلامی

که آیا غیر حب ،دین پایه دارد
به غیر عشق بر سر سایه دارد

بله در مکتب و دین ولایت
محبت هست مصداق شهادت

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *