نقش اجتماعی, نقش تربیتی و ارشادی

امام صادق (ع) و جعفر بن عفان

یکى از اصحاب نزدیک امام جعفر صادق علیه السلام به نام زید شحام حکایت کند: روزى به همراه عده اى در محضر پربرکت آن حضرت بودیم، یکى از شعرا به نام جعفر بن عفان وارد شد و حضرت او را نزد خود فرا خواند و کنار خود نشانید و فرمود: اى جعفر! شنیده ام که درباره جدم، حسین علیه السلام شعر گفته اى؟ جعفر شاعر پاسخ داد: بلى، فدایت گردم . حضرت فرمود: چند بیتى از آن اشعار را برایم بخوان، همین که جعفر مشغول خواندن اشعار در رثاى امام حسین علیه السلام شد، امام صادق علیه السلام به قدرى گریست که تمام محاسن شریفش خیس ‍ گردید؛ و تمام اهل منزل نیز گریه اى بسیار کردند. سپس حضرت فرمود: به خدا قسم، ملائکه مقرب الهى در این مجلس ‍ حضور دارند و همانند ما مرثیّه جدم حسین علیه السلام را مى شنوند؛ و بر مصیبت آن بزگوار مى گریند. آن گاه خطاب به جعفر بن عفان نمود و اظهار داشت: خداوند تو را به جهت آن که بر مصائب حسین سلام اللّه علیه، مرثیه سرائى مى کنى اهل بهشت قرار داد و گناهان تو را نیز مورد مغفرت و آمرزش خود قرار داد. بعد از آن، امام علیه السلام فرمود: آیا مایل هستى بیش از این درباره فضیلت مرثیّه خوانى و گریه براى جدّم، حسین علیه السلام، برایت بگویم؟

جعفر بن عفان شاعر گفت: بلى، اى سرورم. حضرت فرمود: هرکس درباره حسین علیه السلام شعرى بگوید و بگرید و دیگران را نیز بگریاند، خداوند او را مى آمرزد و اهل بهشت قرارش ‍ مى دهد.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *