امامت و رهبری، حاکمان زمان

امیران مدینه زمان امویان عمر بن عبد العزیز

(۳) پیش از این از عمر بن عبد العزیز یاد کردیم و بخشی از زندگی و روش او را گفتیم. او دوستدار اهل بیت بود، و «فدک» را به آنان بازگرداند، و سبّ علی (ع) را، که امویان شعار خود کرده بودند، به صورتی که پیش از این بیان شد، منع کرد.
امام باقر (ع) عمر را به عدالت سفارش کرد و به او فرمود: «سفارش میکنم که کودکان مسلمان را فرزند خودت بدانی، میانسالانشان را برادرت بشماری، بزرگان را
______________________________
(۱) اشاره به آیه ۱۲۴ سوره انعام است.
امام صادق و مذاهب چهارگانه ،ص:۱۷۵
پدرت به حساب آوری. پس بر تو باد عطوفت و مهربانی با فرزندان، پیوند با برادران، و نیکی با پدران. اگر کاری پسندیده کردی، آن را ادامه بده و کمال ببخش».
عمر بن عبد العزیز در سال ۸۷ ه. به امارت مدینه گمارده شد و تا سال ۹۳ ه. در این مقام باقی ماند. در این سال ولید او را از امارت مدینه عزل کرد، چرا که وی نامهای به ولید نوشت و در آن از ستمگریهای حجاج و استبداد و خودکامگی او، و بیدادگریهایش نسبت به مردم بیگناه شکوه کرد.
وقتی خبر این نامه به حجاج رسید، نامهای به ولید نوشت و گفت: کسانی از عراقیان که اهل اختلاف و دشمنی هستند، به مدینه و مکه پناه آوردهاند، و این نشانه سستی و ناتوانی است.
ولید در مورد اینکه چه کسانی را به امارت مدینه و مکه بگمارد، با حجاج مشورت کرد. حجاج پیشنهاد کرد عثمان بن حیان و خالد بن عبد الله قسری به امارت آن دو شهر گمارده شوند. ولید پذیرفت، و خالد را به مکه و عثمان را به مدینه فرستاد، و عمر بن عبد العزیز را بر کنار ساخت.
عمر بن عبد العزیز به فرمان ولید، تجدید بنا و توسعه مسجد النبی را در سال ۸۸ ه.
آغاز کرد.
(۱)
برگرفته از کتاب امام صادق علیه السلام و مذاهب چهار گانه نوشته آقای اسد حیدر

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *