از دیدگاه شعرا, مولودی، مدایح و مراثی

شعر شهادت امام صادق – بقیع! باز کن آغوش

بقیع! باز کن آغوش روح پرور را
که در برت بِکِشی میهمان آخر را

بقیع! غسل زیارت کن و ضریح بساز
که بوسه‌ ها بزنی پیکری مطهر را

بقیع! این تنِ مولای سالخورده ‌ی ماست
بگیر در بغل آرام یاس پرپر را

بدان که شرح غم این غریب دشوار است
غمی که کاسه‌ ی خون کرد دیده‌ ی تر را

بمیرد آنکه در این سنّ و سال زهرش داد
که آتشی زد و سوزاند پای تا سر را

شرار زهر شبی را به خاطرش آورد
که دید شعله‌ی بر چار چوبه ‌ی در را

میان دود درِ خانه با لگد وا شد
که باز زنده کند روضه‌های مادر را:

-چه ضربه‌ای که سر و روی میخ را خون کرد
شکست شیشه‌ ی عمر عزیز حیدر را-

بقیع ! روضه‌ی شیخ الائمّه سنگین است
ولی بیا که بگویم از این فراتر را

چه گویم از شب و پای برهنه‌ی آقا؟
که زنده کرد عزای سه ساله دختر را

چه گویم از غم آن نازدانه طفلی که
میان همهمه گم کرده‌ بود معجر را؟

گمان نکن که تمام است مقتل‌ الصّادق
بقیع ! گوش بده حرف های آخر را

به قصد کُشتنش آن شب که تیغ بالا رفت
خدا رساند پیِ یاری‌ اش پیمبر را

همین رسول خدا دید شمر ملعون را
که بُرد زیر گلوی حسین خنجر را

تلاش کرد ولی جای بوسه را نبُرید
به زورِ پا زد و گرداند پاره ‌پیکر را

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *