از دیدگاه شعرا, مولودی، مدایح و مراثی

شعر نوحه شهادت امام صادق (ع) – ای وای از این زمونه

ای وای از این زمونه دلم ز غصه خونه
بازم مدینه دلم حزینه

یه آه جان سوز از ته سینه
بازم یه خونه آتیش گرفته

آخه مدینه رسمش همینه
باز در سوخته، دیوار سوخته

عبای سوخته، دستار سوخته
فقط می بینم میون سینَم

خالی جای مسمار سوخته
دوباره آتیش غمُ غصه به جونم افتاد

داد غمی که حتی یک لحظه نمیره از یاد
کاشکی عدو با ضرب لگد هاش پهلوم می شکست

ولی با طعنه به مادرم ناسزا نمی داد
ای وای از این زمونه دلم ز غصه خونه

سالم پهلو، سالم زانو
نشده زخمی گوشه ی ابرو

منو کشوندن تو کوچه اما
قنفذ نیومد، سالم بازو

داغ مدینه است بلای جونم
سیلی نخورده خانم خونم

نگفت برا من تابوت درست کن
نگفت بعیده زنده بمونم

خدا میدونه چی میگذره تو دل شکستم
من سینه ام از این دنیا، بار سفر بسته ام

من به یاد مصیبت عمه زینب انداخت
رد طنابی که مونده روی دستای خسته ام

ای وای از این زمونه دلم ز غصه خونه
با چشای تر مثل کبوتر

میزنم از درد هر لحظه پر پر
مسموم زهرم تشنه ی آبم

زمزمه دارم غریب مادر
دیگه رسیده لحظه آخر

روضه می خونم با دل مظطر
روضه ی حنجر، نیزه خنجر

قتل برادر کنار خواهر
همه می دیدن جدم رمق توی پیکرش نیست

کسی به غیر از گرگ بیابون دور ورش نیست
گرد و غباری بلند شد عمامه از سر افتاد

کمی گذشتُ دیدم بدن هست،ولی سرش نیست
ای وای از این زمونه دلم ز غصه خونه

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *