شهادت

شهادت امام صادق

چنانکه گذشت، دوران زندگانی امام صادق علیهالسلام با حکومت ده نفر از مروانیان و دو تن از خلفای عباسی به نام سفاح و منصور مقارن بوده است. منصور دوانیقی خلیفهی ستمگر و ظالم عباسی مامورانی گماشته بود که همواره مراقب امام صادق علیهالسلام بودند و آن حضرت را تحت نظر و کنترل شدید داشتند.
منصور بارها امام صادق علیهالسلام را نزد خود میآورد (که چند مورد از نظرتان گذشت)، ولی هر بار که تصمیم به کشتن حضرت میگرفت در انجام نیت شوم و پلید خویش موفق نمیشد. امام سرانجام نتوانست وجود امام را تحمل کند، چرا که بخوبی آگاه بود شهرت و آوازهی آن بزرگوار همه جا زبانزد خاص و عام شده است. از این رو در ماه شوال سال ۱۴۸ هجری ایشان را به وسیلهی انگور زهرآلود در سن شصت و پنج سالگی به شهادت رساند و بدن پاک و مطهرش را در کنار قبر پدر بزرگوارش و دیگر ائمهی بقیع به خاک سپردند [۵۲۹].
[صفحه ۳۲۷]
وقتی پیکر پاک آن حضرت را روی تابوت گذاشته بودند و جهت دفن به طرف بقیع میبردند، ابوهریرهی عجلی این اشعار را سرود:
به آنان که رفتند امام را روی دوشهایشان حمل کنند، میگویم آیا میدانید چه بزرگمردی را به سوی خاک میبرید کوه ثبیر را که چقدر مرتفع و بلند است.
اینک مردمانی را میبینم که هر یک مشتی خاک روی بدن مقدسش میریزند، چقدر شایسته است که خاک را بر سر خویش بریزند [۵۳۰].
[صفحه ۳۲۸]
برگرفته از کتاب پرتوی از زندگانی امام صادق علیه السلام نوشته آقای نورالله علیدوست خراسانی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *