امامت و رهبری، حاکمان زمان, دیدگاه های دیگران

شهادت محمد بن حنفیه به امامت حضرت صادق

حضرت امام صادق علیه السلام فرمود: سه چیز از سعادت است: زن مطیع و فرزند نیکو و رزقی که مایه رفاه و آسایش عائله باشد.
روایت شده که ابوهاشم اسماعیل بن محمد حمیری در ابتدای حال به اعتقاد کیسانیه بود که محمد حنفیه را امام می دانستند و می گفتند که او نمرده است از این جهت حضرت امام صادق علیه السلام درباره او (اسماعیل) فرمودند که او بر هیچ نیست یعنی اعتقاد صحیح و مذهب درست ندارد. این سخن به اسماعیل مذکور رسید. به خدمت آن حضرت آمد و عرض کرد، یابن رسول الله شنیده ام که در حق من چنین فرموده اید. من عمر خود را در هواداری شما گذرانیدم و به جهت ولای شما از مردمان کناره گزیدم.
حضرت پاسخ فرمودند: تو می گویی محمد حنفیه در شعب رضویست یعنی اعتقاد تو آن است که او زنده است و در آن جاست و شیری در راست و پلنگی در چپ اوست. بامداد و شبانگاه روزی او را می آورند.
وای بر تو، به درستی که رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم و علی علیه السلام و حسن علیه السلام و حسین علیه السلام که از او بهتر بودند شربت مرگ چشیدند.
اسماعیل گفت:، بر وفات محمد حنفیه دلیلی هست؟ فرمود: آری به درستی که پدرم مرا خبر داد که بر او نماز خواند و وی را دفن نمود و من در این باب آیتی به تو نشان دهم. آن گاه دست اسماعیل را گرفت و بر سر قبری برد و دست مبارک بر قبر زد. پس دعائی خواند و قبر شکافته شد، مردی ظاهر شد موی سر و محاسنش سفید و خاک از سر و روی خود می افشاند و گفت: یا اباهاشم مرا می شناسی؟ اسماعیل گفت: نه. گفت: منم محمد بن علی الحنفیه، به درستی که امام بعد از حسین بن علی علیه السلام، علی بن الحسین علیه السلام است و بعد از او محمد بن علی علیه السلام و بعد از او این مرد یعنی امام جعفرالصادق علیه السلام. سپس به گریبان خاک کشید و قبر هم چنان پوشیده گردید.
برگرفته از کتاب دانشنامه امام صادق علیه السلام

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *