سیره عملی و رفتاری

عبادت امام صادق

محمد بن زیاد ازدی گوید: از مالک بن انس فقیه مدینه شنیدم که میگفت: هر وقت خدمت جعفر بن محمد علیهالسلام میرسیدم… هیچگاه فارغ از یکی از سه کار نبود: یا روزهدار بود یا به نماز ایستاده بود و یا مشغول ذکر خدا بود. و آن حضرت از عباد بزرگ و زهاد بزرگوار بود؛ آنان که از خدای عزوجل میترسند. امام بسیار حدیث میگفت و خوش مجلس بود و محضری پرفیض داشت. هرگاه که میگفت رسول خدا فرموده، رنگش گاهی سبز و گاهی زرد میشد، به طوری که آنها که حضرت را میشناختند، به علت تغییر رنگ صورت، آن بزرگوار را نمیشناختند. من سالی در خدمتش به حج رفتم. چون وقت احرام بر مرکب خود نشست، هر چه خواست لبیک بگوید، نتوانست و نزدیک بود از مرکب به زمین افتد، عرض کردم: پسر پیامبر، لبیک بگو و ناچار باید بگویی.
فرمود: ای پسر ابیعامر، چگونه جرات لبیک گفتن داشته باشم در صورتی که میترسم خدای عزوجل در جواب من بگوید لا لبیک و لا سعدیک؟ [۵۰۹].
برگرفته از کتاب پرتوی از زندگانی امام صادق علیه السلام نوشته آقای نورالله علیدوست خراسانی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *